 |
 |
 |
 |
| Aksa İntifadası Ariel Şaron'un Eseridir
Özellikle 2001 yılı Nisan ayı ortasında şiddetlenen ve Ortadoğu'yu tekrar kan gölüne çeviren olayların kaynağını anlayabilmek için Aksa İntifadası'nın gelişimini hatırlamak gerekir. Bu olayların merkezinde yer alan kişi, bu kitap yazıldığı dönemde İsrail'in Başbakanı olan Ariel Şaron'dur. Ariel Şaron Müslümanların çok yakından tanıdıkları şiddet yanlısı bir politikacıdır. Tüm dünya onu Filistin halkına yönelik gerçekleştirdiği katliamlarla, provokatif eylemleriyle ve şiddet dolu sözleriyle tanıdı. Bu katliamların en büyüğü ise, bundan 20 yıl önce, Savunma Bakanlığı yaptığı dönemde, Lübnan'ın İsrail tarafından işgali sırasında Sabra ve Şatilla mülteci kamplarında gerçekleşen vahşi katliamdı. Burada yaklaşık 3.000 kişi hayatını kaybetmiş, savunmasız halka çok ağır işkenceler uygulanmış, büyük bir bölümü yakılarak öldürülmüştü. Cesetlerin büyük bir bölümünün kimliği ise tespit edilemeyecek haldeydi. Bu katliam sırasında karşımıza çıkan ikinci isim ise, o dönemde İsrail birliklerinin başında bulunan, Aksa İntifadası başladığı dönemde ise Başbakan olan Ehud Barak'tır.
Müslüman dünyası ne bu katliamı ne de İsrail ordusunun yarım asırdan fazla bir süredir devam eden katliamlarını asla unutmadı. Bu nedenle de Ariel Şaron'un Mescid-i Aksa'ya yaptığı provokatif ziyaret başka bir politikacının yaptığı ziyaretten çok daha fazla önem taşıyordu. Çünkü Ariel Şaron ve partisi Likud'un programı işgal altındaki topraklardan çekilmemeyi, Yahudi yerleşim merkezlerini daha da genişletmeyi, Kudüs konusunu tartışmaya dahi açmamayı, çok sert ve tavizsiz bir dış politika izlemeyi öngörüyordu. Bugün tüm dünyanın hemfikir olduğu bir gerçek vardır: Şaron şiddetten yanadır ve eline geçen her fırsatta şiddeti teşvik eder, şiddeti bizzat uygular.
Son zamanlarda şiddeti sürekli artan olaylar Ariel Şaron'un Müslümanlar için Kutsal sayılan Mescid-i Aksa'ya, 1.200 kadar polisin çemberinde girmesiyle başladı. Şaron'un, normalde Yahudilerin girmesine izin verilmeyen bu kutsal mekanlara girişinin, provokatif bir eylem olduğu İsrailli yöneticiler ve İsrail halkı dahil olmak üzere tüm dünya tarafından kabul edilmektedir. Şaron bu ziyaretiyle Filistin'de gergin olan ortamı daha da gerip, çatışmaları tekrar başlatmayı hedefledi ve bunu da başardı. Çünkü ziyaretin yeri olduğu kadar zamanlaması da çok önemliydi. Bir gün önce Başbakan Ehud Barak Kudüs'ün ikiye bölünebileceğini, Filistinlilerle uzlaşmaya varmanın mümkün olduğunu açıklamıştı. İşte bu açıklama Filistinlilere yönelik tavizleri şiddetle eleştiren ve Kudüs konusunu tartışmaya dahi açmayı kabul etmeyen Şaron'un sebeb-i ziyaretini de ortaya çıkarıyordu. Asıl Hedef Mescid-i Aksa'nın Yıkılması
Ancak Eski Tapınak'ın bulunduğu alan üzerinde bugün iki İslam mabedi durmaktadır: Mescid-i Aksa ve Kubbet-üs Sahra. Radikal Yahudilerin Tapınak'ı yeniden inşa edebilmeleri için bu iki mabedin de yıkılması gerekmektedir. Bunun önündeki en büyük engel ise Filistinliler başta olmak üzere, tüm dünya Müslümanlarıdır. Onlar var oldukları sürece, İsraillilerin bu iki mescidi yıkmaları mümkün değildir. İşte son dönemde Filistin sokaklarını kana bulayan çatışmaların gerçek nedeni de Yahudilerin bu planında gizlidir. Siyonistler, Kudüs'e ve Süleyman Tapınağı'nı inşa etmeyi düşündükleri alana o kadar önem vermektedirler ki, Süleyman Tapınağı'nın yıkıldığı günden bu yana tuttukları orucu, 1967 yılında bu topraklar ele geçirildikten sonra bırakmışlardır. Ancak Kudüs, kitabın ilk bölümünde de vurguladığımız gibi Yahudiler için olduğu kadar Müslüman ve Hıristiyanlar için de çok büyük bir önem taşımaktadır. Dolayısıyla Siyonistlerin isteğinin gerçekleşmesi, yani üç din için de kutsal olan bu şehrin tamamen Yahudileştirilmesi mümkün değildir. Kudüs için gerekli olan çözüm, kitabın ilk bölümlerinde incelediğimiz gibi, her üç İlahi dinin mensuplarının da barış ve huzur içinde birarada yaşayabilecekleri bir formüldür. Bunu tarihte sadece Müslüman yönetimler başarmıştır ve bundan sonra da yine onlar başarabilecektir. İsrail ise, Müslümanları -ve hatta Hıristiyanları- yok saymaya niyetlenen tavrıyla, Kudüs ve çevresine sadece terör ve baskı getirebilir.
Nitekim İsrail ve Filistin tarafları arasında yapılan tüm görüşmeler Kudüs üzerinde kilitlenmektedir. İsrail Devleti'nin kurulduğu 1948 yılından günümüze kadar Kudüs konusunda birçok farklı çözüm ortaya sunulmuştur. Kudüs'ün hiç kimseye ait olmayan bölge ilan edilmesi, İsrail-Ürdün ortak egemenliği altında olması, tüm dinlerin temsilcilerinden oluşan bir meclis tarafından yönetilmesi, yüzey hakkının Filistin'de, ancak yeraltı ve gökyüzü haklarının İsrail'de olması ve daha bunun gibi pek çok teklif sürekli dile getirilmiş ama İsrail hiçbirini kabul etmeyerek, Kudüs'ü önce işgal ardından ilhak etmiş ve kendisine ait "ebedi başkent" ilan etmiştir. Oysa İsrail yıllardır izlediği şiddet politikalarından vazgeçmediği, işgal ettiği bölgelerden çekilmediği ve uzlaşmaya yanaşmadığı sürece ne Kudüs anlaşmazlığının ne de diğer sorunların çözülmesi mümkün değildir.
Mescid-i Aksa'ya Bugüne Kadar Yapılan Saldırılar Yukarıda da belirttiğimiz gibi Mescid-i Aksa'nın üzerinde bulunduğu topraklar Yahudi inanışlarına göre özel bir yere ve öneme sahiptir. Bu nedenle Siyonistler hep saf bir Kudüs'ü istemişler, Kudüs'ün Müslüman ve Hıristiyan unsurlardan arındırılması için çalışmışlardır. Pek çok fanatik Yahudiye göre Mescid-i Aksa bir an önce yok edilmelidir. Mescid-i Aksa'nın yıkılması konusunda hemen tüm Siyonistler hemfikirken, bazıları bunu politik nedenlerle, bazıları da dini inançları nedeniyle istediklerini dile getirmektedirler. Hangi nedenle olursa olsun, ortada açık bir gerçek vardır: Siyonistler geleceğe yönelik planları açısından Mescid-i Aksa'nın varlığını büyük bir engel olarak görmektedirler. Bu nedenledir ki, Siyonistler, bir takım radikal gruplar aracılığıyla yakın geçmişte Mescid-i Aksa'yı yıkmaya yönelik çeşitli girişimlerde bulunmuşlardır. Hatta bazı gruplar kendilerini sadece bu işe adamışlardır. 1967'den bugüne kadar bu gruplar 100'den fazla defa Mescid'e saldırıda bulunmuşlar ve saldırıları esnasında ibadet haline olan pek çok Müslümanı katletmişlerdir.
Bu saldırılardan ilki 1967'nin Ağustos ayında "Armed Forces" örgütünün lideri haham Shlomo Goren tarafından gerçekleştirildi.
3 Mart 1971'de bu defa radikal lider Gershon Solomon'un
taraftarları Harem el-Şerif'e yöneldiler. Filistin güvenlik görevlileri
ile giriştikleri silahlı mücadele sonunda geri çekildiler. Ancak
Solomon ve taraftarları bu yenilgiden yılmamışlardı, bu olaydan
tam üç yıl sonra tekrar saldırıya kalkıştılar. Çıkan çatışma İsrail
birlikleri tarafından oldukça kaba yöntemlerle bastırıldı. 1980'de
bu defa ünlü terörist grup Gush Emunim'in yaklaşık 300 kadar üyesi
ağır silahlar yüklenip Mescid'e saldırdılar. Bundan iki yıl sonra
1982'de ise, Amerikan pasaportu da bulunan bir İsrail vatandaşı,
elindeki M-16 ile Mescid'e yöneldi ve namaz kılan Müslümanların
üzerine ateş açtı. İki Filistinlinin öldüğü pek
Mescid-i Aksa'ya olan saldırılar bununla da bitmiyordu. 10 Mart 1983'de Gush Emunim üyeleri Harem-i Şerif'in duvarlarına tırmanarak, yanlarında getirdikleri patlayıcıları kullanmak istediler. Saldırıyı gerçekleştirenler gözaltına alındıktan birkaç ay sonra serbest bırakıldılar. Bu olaydan kısa bir süre sonra radikal Yahudi teröristler düzinelerce el bombası ve dinamit ve 12 havan topu da dahil olmak üzere pek çok patlatıcı ile donanmış olarak saldırıda bulundular, amaçları Mescid'i havaya uçurmaktı. 1996 yılında ise Siyonistlerin Mescid-i Aksa'ya yönelik yeni bir planı gün yüzüne çıktı. Silahlı saldırılarla amaçlarına ulaşamayan Siyonistler, bu defa Mescid'i temelinden yıkabilmek için, 'tarihi araştırmaları' bahane gösterip Mescid'in altında büyük bir tünel kazmaya başladılar.
Burada arka arkaya sıraladığımız olaylar, Siyonistlerin Mescid-i Aksa üzerindeki hedeflerini gösterebilmek için verilen birkaç örnektir. Tüm bu saldırıları yaşayan ve yeryüzündeki tüm Müslümanlar adına Mescid-i Aksa'nın ve Kudüs'ü korumanın sorumluluğunu üstlenmiş olan Filistin halkının, Ariel Şaron'un boy gösterisi yapmak amacıyla gerçekleştirdiği ziyarete gösterdikleri tepki bu nedenle son derece önemlidir. 1.200 askerin eşliğinde Müslümanların kutsal topraklarına giren Şaron'un başlattığı çatışmalar bugün halen tüm hızıyla devam etmektedir. Rakamlar Şaron'un öncülüğünde başlayan ve bugün onun liderliğinde yürütülen şiddetin hangi boyutlara vardığını tüm çıplaklığı ile gözler önüne sermektedir... Aksa İntifadası sırasında ilk günden beri, İsrail askerleri helikopterlerden ateş açmış, Filistinli çocuklara tanklar ve gelişmiş silahlarla karşılık vermiştir. Bu olaylar esnasında 1000'den fazla sivil hayatını kaybetmiş, 20 bine yakın kişi de yaralanmıştır. (İntifada halen devam ettiği için bu rakamlar değişiklik göstermektedir). Filistinlilerin evleri ve bahçeleri İsrail buldozerleri tarafından yıkılmış, Filistin ekonomisi büyük zarara uğramış, Filistin halkı %50 fakirleşmiştir. Öte yandan taş bloklarla, açılan yeni yerleşim alanları ve yerleşim alanları için inşa edilen otoyollarla Filistinliler büyük bir kuşatma altına alınmıştır.
Filistin'de yaşanan tüm bu insanlık dışı manzaralara karşı dönemin Başbakanı Ehud Barak'ın verdiği cevap ise İsrail Devleti'nin anlayışını yansıtması bakımından oldukça dikkat çekicidir: Bana Gazze'de, Batı Şeria'da ve diğer mıntıkalardaki çatışmaların nasıl dineceğini sormayın. Filistinli kalabalıklara karşı her türlü aracı kullanmak meşrudur. Kaç Filistinlinin öldüğü beni alakadar etmez. Benim için önemli olan halkımın emniyetidir.94
İsrail ordusunun generallerinden Eytan'ın verdiği cevap ise çok daha çarpıcıdır: Yaptığımız hiçbir şeye pişman değiliz. Biz halkımızın ve askerlerimizin emniyeti için her şeyi kullanmaya hazırız. Filistinli göstericilere karşı askerlere silah kullanma emri verilmiştir. Özellikle göğüs ve başlara vurularak halkın kalbine korku verilmelidir.95
Bir başka önemli açıklama da Ariel Şaron başkanlığında kurulan Ulusal Birlik Koalisyonu'nun ortaklarından aşırı dinci Şas Partisi'nin 'akıl hocalarından' olduğu belirtilen haham Ovadia Yosef'ten gelmiştir. Yosef "Araplara acımamak ve üstlerine füze yağdırmak, bu kötü adamları, bu uğursuzları yok etmek gerekir" demektedir. 96 Rakamlar İsrail askerlerinin bu emri eksiksiz yerine getirdiğini göstermektedir. Filistin Sağlık Örgütü'nün hazırladığı rapora göre Aksa İntifadası'nda hayatını kaybeden 1000'den fazla kişinin %23'ü 18S yaşından küçüktür. Ancak asıl önemli olan ölenlerin %84'ünün gösterilere veya çatışmalara katılmamış kişiler oluşudur. Batı Şeria'da yaralananların %33'ü gerçek kurşunlarla yaralanmıştır ve bunların da %65'i vücudunun üst kısmından yaralanmıştır. Gazze Şeridi'nde yaralananların ise %37'si gerçek kurşunlardan yaralanmış ve bunların da %60'ı vücudunun üst kısmından yani göğsünden vurulmuştur. Yaralıların toplam sayısı 20 bine yaklaşmıştır. 2.000 kişide ise kalıcı sakatlıklar meydana gelmiştir. Bunun yanı sıra yaralıların tedavi edildiği hastaneler de sık sık saldırıya uğramıştır. %50'si çocuk olan toplam 1.850 kişi gözaltına alınmıştır ve bu kişilerden 900'ü hala İsrail hapishanelerinde bulunmaktadır.
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
 |
 |
